PİŞMANİYENİN ATASI GEYVE'DEN

Geyve İlçemizin bir birinden şirin mahallelerinde, geçmişten gelen değerlerimiz yaşatılmaya devem edilmekte. Uğut, keşkek, yaprak sarma, sakal döken, katırcı helvası, ceviz helvası, topak helvası, değirmen çöreği, bazlama, gözleme v.s. bu yemek değerlerimizden bazıları.

Unutulmaya yüz tutmuş tatlarımızı gün ışığına çıkarmak ve yeni nesillere tanıtmayı amaçlayan çalışmalarımız devam etmekte. Geçen hafta bizlerin de sosyal medyadan öğrendiği Sakaldöken Helvasını yerinde görerek değerli okuyucularımıza aktaracağımızı söylemiştik. İşte eskiden köylerimizde soğuk kış gecelerinde yapılan Sakaldöken Helvası ile değirmen Çöreğinin sofralara geliş hikayesi..

Geyve İlçesinin Melekşe Solak Mahallesinde, ÖZKAN ailesinin konuğu olduk. Mahalle sakinleri de bizleri yalnız bırakmadı. İkramlar ve çaylı sohbet sonrasında da yöre tatlarını tanıtıldı.

DEĞİRMEN ÇÖREĞİ:

Soğuk ve uzun kış gecelerinin sohbetlerini süsleyen ve konuklara diğer mevsimler de keyifle sunulan bu tadı Melekşe Solak Mahallesi eşrafından Cevdet ÇELİK anlattı, pişirdi ve tattırdı. Çelik kısaca şu bilgileri verdi: ” Bazı yerlerde sodalı çörekte derler bu çöreğe. Hamuru yoğurduktan sonra, ocakta yakılan ateş kor haline geldiğinde korlar bir kenara alınır. korun ısıttığı zemine hamur koyulur hamurun üzerine sac kapak kapatılır ve sacın üstüne de korlar öbeklenir pişmesi beklenir. Bazı yörelerde hamurun üstüne kül ve külün üstüne de korlar koyulur ve pişmesi beklenir.” Değirmen çöreği piştikten sonra pişiren usta onu önce ikiye sonra dörde ve en sonunda da sekize böler. Bölünen her parçaya KÖS denir ve her kös dilimi konuklara dağıtılır.

SAKAL DÖKEN HELVASI:

Yörede geçmişi uzun yıllara dayanan bir tatlı da SAKAL DÖKEN. Yapılması, sunulması ve yenilmesi pişmaniye ye çok benzemekte.

Melekşe Solak Mahallesi sakinlerinden Nurettin KUZU ve Turan ÇELİK, bu tatlının tanıtılması ve öğrenilmesi amaçlı bir uygulama ile helvayı yaptı.

Onların açıklamaları ile helvanın yapılışı şöyle: ” Bir kg toz şeker ve bir kg su birlikte kaynatılır. Kaynayan suyun içine şekerin miktarına göre bir veya yarım limon sıkılır. Kaynatılan şerbetin kulak memesi kıvamına gelmesi beklenir. Hazır olan ağda iki veya daha çok kişi tarafından elde sıkılarak hafifçe çekilir ve uzaması sağlanır. Uzayan hamur her seferinde katlanarak küçük halkalar oluşturulur. Bu uzatma işlemi şekerin beyazlamaya başlamasına kadar devam eder. Ağda hamurunda beyazlama çoğalınca yerdeki sofranın üzerine tereyağında hafifçe kavrulmuş un dökülür. Ağda hamuru bu unun içine yatırılır ve üzerine un dökülür. Ağda hamuru çekilmeye ve unlanmaya aralıksız devam edilir. Ağda hamuru ince tel tel olana kadar çekilme devam eder. Helva kıvamına gelince çekilme işlemine son verilir ve soğuması beklenir. Soğuduktan sonra da kesilir. Kesilen parçalar elde hafif sallamalar ile tel tel ayrılır ve tabaklarda servis edilir.”

Yöre kültürümüzün vaz geçilmezlerinin araştırılması ve tanıtılması çalışmalarımıza ara vermeden devam edeceğiz.