Sabun, insanlığın ilk uygarlık adımlarıyla birlikte ortaya çıktı.Yağ ile külün birleşiminden doğan o ilkel karışım, binlerce yıl boyunca yalnızca bedenleri değil, yaşam alanlarını da temizledi.Ardından kimya bilimi gelişti; sabunlaşma reaksiyonu çözüldü, sentetik deterjanlar üretildi, enzimler lekeye, yüzey aktif maddeler yağa, dezenfektanlar mikroba karşı seferber edildi.Bugün mutfaktan hastaneye, fabrikadan uzay istasyonuna kadar temizlik, bilimsel formüllerin güvencesi altında sürdürülürken daha fazla yoğunlaşan kirler için her geçen gün yeni çalışmalar yapılıyor ve kimyagerler bu alanda çözeltisi daha fazla ürün geliştirmek için sürekli araştırıyorlar.Ancak bunca yoğun araştırmaya çalışmaya rağmen bazı pislikleri temizleyecek bir arındırıcı maalesef geliştirilemiyor.Çünkü mesele bazen kir değil; o pislik zihniyetin tortusudur.En güçlü deterjan yağ lekesini söker, ama zihniyetlerdeki o tortuyu o pislik kalıntısını onun bıraktığı izi silemez.En etkili dezenfektan mikrobu öldürür, ama nefretin çoğaldığı zemini kurutamaz.
Enzimler proteinleri parçalar, fakat çürümüş bir vicdanı ayrıştıramaz.Toplumlar temizliği önce yüzeylerde arar. Sokaklar yıkanır, kaldırımlar cilalanır, binalar parlatılır.Oysa gerçek kir çoğu zaman gözle görülmeyen yerde birikir: empatiyi unutan yüreklerde, adaleti sadece kendine göre şekillendiren vicdansızların kan pıhtılarında, algı oyunları ile yürütülen manipülasyon ataklarında …Bugün kullandığımız temizlik ürünleri, medeniyetin ilerleyişini simgeler. Ancak medeniyet yalnızca hijyen değildir; ahlâk, sorumluluk ve hesap verebilirliktir. Bir yerde kirlenme başladığında, önce dil bozulur, tehditler başlar, görev alanına ait güç kendinin sanılır, sonra değerler aşınır, en sonunda kir normalleşir.İşte o noktada hiçbir formül işe yaramaz.Temiz toplumlar güçlü kimyasallarla değil, güçlü karakterlerle kurulur.
Şeffaflık en iyi arındırıcıdır.
Adalet en etkili dezenfektandır.
Vicdan ise kir tutmayan tek yüzeydir.Bilim bize temizlemeyi öğretti.
Ama temiz kalmayı hâlâ öğrenemedik.Dolayısıyla empatiyi unutan yürekler, adaleti sadece kendine göre şekillendiren vicdansızlar, kanları pıhtı pıhtı katranlaşanlar için temizlik malzemesi üretmeye çalışan kimyagerler çok yorgun!Ve bir o kadar da ümitsizler!!…Allah kalbi kararanlardan korusun.Vesselam.
Enzimler proteinleri parçalar, fakat çürümüş bir vicdanı ayrıştıramaz.Toplumlar temizliği önce yüzeylerde arar. Sokaklar yıkanır, kaldırımlar cilalanır, binalar parlatılır.Oysa gerçek kir çoğu zaman gözle görülmeyen yerde birikir: empatiyi unutan yüreklerde, adaleti sadece kendine göre şekillendiren vicdansızların kan pıhtılarında, algı oyunları ile yürütülen manipülasyon ataklarında …Bugün kullandığımız temizlik ürünleri, medeniyetin ilerleyişini simgeler. Ancak medeniyet yalnızca hijyen değildir; ahlâk, sorumluluk ve hesap verebilirliktir. Bir yerde kirlenme başladığında, önce dil bozulur, tehditler başlar, görev alanına ait güç kendinin sanılır, sonra değerler aşınır, en sonunda kir normalleşir.İşte o noktada hiçbir formül işe yaramaz.Temiz toplumlar güçlü kimyasallarla değil, güçlü karakterlerle kurulur.
Şeffaflık en iyi arındırıcıdır.
Adalet en etkili dezenfektandır.
Vicdan ise kir tutmayan tek yüzeydir.Bilim bize temizlemeyi öğretti.
Ama temiz kalmayı hâlâ öğrenemedik.Dolayısıyla empatiyi unutan yürekler, adaleti sadece kendine göre şekillendiren vicdansızlar, kanları pıhtı pıhtı katranlaşanlar için temizlik malzemesi üretmeye çalışan kimyagerler çok yorgun!Ve bir o kadar da ümitsizler!!…Allah kalbi kararanlardan korusun.Vesselam.
